 |
 Προφίλ
Προφίλ
Μπορεί μια εικόνα να είναι 1000 λέξεις... Εμείς οι δημοσιογράφοι έχουμε όπλο τις λέξεις μας και πυρομαχικά τη συνείδηση μας και τις γνώσεις μας.
Δεν βρήκα καλύτερο τρόπο για να σκιαγραφήσω ιντερνετικά το προφίλ μου παρά μια χαρακτηριστική συνέντευξή μου στα ΝΕΑ (3 Απριλίου 2006) και στο συνάδελφο Βασίλη Λουμπρίνη. Τα βραβεία Αρίων ήταν η αφορμή. Η ουσία είναι ότι σε αυτό το κείμενο βρίσκονται πολλές από τις Αλήθειες μου. Εύχομαι να «πάρετε» το λόγο μου και να μου δώσετε το χέρι σας. Ίσως ο τρόπος μου δεν είναι ο δικός σας, αλλά σίγουρα ξέρετε ότι ανεξάρτητα από τις θέσεις που έχει ο καθένας μας κάποιοι «μεγαλώνουν χωρίς να γίνονται αναγκαστικά δειλοί».
ΤΑ ΝΕΑ - 20 ΕPΩTHΣEIΣ του ΒΑΣΙΛΗ ΛΟΥΜΠΡΙΝΗ στην EΛENH ΣΠANOΠOYΛOY, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ - ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ MEGA
«H αγυρτεία δεν έχει ασυλία...»
«Πικρή σοκολάτα με μια γεύση... τρικυμίας στα χείλη και έναν θόρυβο στα αυτιά...» ήταν η γεύση που άφησε στην Ελένη Σπανοπούλου - είναι επίσης διευθύντρια επικοινωνίας του Μεγάρου Μουσικής, πρόεδρος στο Τμήμα Υγείας του ΕΔΟΕΑΠ, σύμβουλος επικοινωνίας του Ομίλου Λάτση - η 5η απονομή των βραβείων «Αρίων». Εκείνο πάντως που την ενόχλησε ήταν, «αυτοί που πιστεύουν ότι η πρώτη σειρά της πλατείας έχει 1.000 θέσεις... Δυστυχώς, είναι μόνο 30!»
- Τα «Αρίων 5» ανήκουν στο παρελθόν. Τι γεύση σάς άφησαν;
Πικρή σοκολάτα με μια γεύση... τρικυμίας στα χείλη και έναν θόρυβο στα αυτιά, που δεν έχει σχέση με την ελληνική μουσική και την προσπάθεια του Mega για τη στήριξη της ελληνικής δισκογραφίας και την πάταξη της πειρατείας.
- Το αποτέλεσμα σας ικανοποίησε;
Όταν έχεις τη μεγαλύτερη τηλεοπτική παραγωγή, σε επιλέγουν εκατομμύρια Έλληνες, έχουν εργαστεί με πάθος μερόνυχτα δεκάδες άνθρωποι της παραγωγής και της επικοινωνίας και τελευταία στιγμή βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μια βάναυση πραγματικότητα κοινωνικής και επαγγελματικής απρέπειας, τότε μόνο πικραίνεσαι....
- Τι σας έκανε να στενοχωρηθείτε;
«Το μερτικό μου απ' τη χαρά μου το 'χουν πάρει άλλοι...»
Συμπληρώστε εσείς τον στίχο...
- Υπήρξε κάτι που σας ενόχλησε;
Αυτοί που πιστεύουν ότι η πρώτη σειρά της πλατείας έχει 1.000 θέσεις... Δυστυχώς, είναι μόνο 30!
- Ποιος ευθύνεται για τα άδεια καθίσματα καλλιτεχνών;
Όσοι δεν θέλησαν να υποστηρίξουν την προσπάθεια της ελληνικής δισκογραφίας για καλύτερες μέρες. Τα «Αρίων» στήριξαν τον πλουραλισμό στη μουσική, υπερασπίστηκαν την παράδοση, πήγαν κόντρα στο ρεύμα της ευκολίας, των δημοσίων σχέσεων και της κυριαρχίας του life style με συνέπεια να ενοχλήσουν.
- Είχατε φανταστεί την επόμενη μέρα;
Ναι, αλλά όχι έτσι! Σε μια στιγμή που στην Ευρώπη αμφισβητούνται κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα κατοχυρωμένα με αγώνες, έχω την ελπίδα ότι πλησιάζει η ώρα της ωρίμανσης και στον χώρο του Πολιτισμού.
- Δεχθήκατε και προσωπικά αρνητικά σχόλια;
Δεν υπήρξα ποτέ προστατευόμενο είδος... Έχω μάθει να υπερασπίζομαι το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης. H ανώνυμη και επώνυμη δημοσιογραφική αγυρτεία, όμως, δεν με αφορούσε ποτέ και δεν της παραχωρώ ασυλία!
- Εκτός από καλόπιστη κριτική, υπήρξε και κακόπιστη;
Μου αρκεί που 3 εκατομμύρια Έλληνες άκουσαν για 10' τη Δόμνα Σαμίου να «ψέλνει» ακριτικό τραγούδι και να γλυκολαλεί, όπως μόνο εκείνη ξέρει, σιγανά και ταπεινά το «Τζιβαέρι».
- Στα επόμενα «Αρίων» τι θα αποφεύγατε;
Οι αποφάσεις δεν είναι δικές μου. Αν το Mega αποφασίσει να συνεχίσει, θα έδινα όλες τις θέσεις της αίθουσας με φθηνό εισιτήριο στον κόσμο που αγαπά και στηρίζει το ελληνικό τραγούδι.
- Ένα ποιοτικό πρόγραμμα πρέπει να έχει υψηλή τηλεθέαση;
Δεν το πιστεύω, αλλά το εύχομαι και προσπαθώ γι' αυτό με όλο τον κόσμο του Mega στην ενημέρωση και την ψυχαγωγία.
- Τι βλέπετε στην τηλεόραση και τι αποφεύγετε;
Στη δουλειά και τη ζωή διατηρώ το δικαίωμα της επιλογής. Παρακολουθώ τον ανταγωνισμό και απολαμβάνω τις επιτυχίες του Mega, που για τον μήνα Μάρτιο είναι και πάλι πρώτο!
- Μέγαρο Μουσικής, Όμιλος Λάτση, Mega, ΕΔΟΕΑΠ... Είστε μια γυναίκα μαραθωνοδρόμος...
... που παρακαλάει να μη φθάσει στο τέρμα.
- Τριάντα χρόνια στον χώρο. Από πού αντλείτε τη δύναμη;
Από τη μικρασιατική φύτρα μου, από την Αριστερά, από τον γιο μου, από τα οράματα και τα θάματα στο Μέγαρο Μουσικής και από την αγάπη των συναδέλφων μου, που με εκλέγουν στη διοίκηση του ασφαλιστικού μας ταμείου.
- Πότε κλάψατε τελευταία φορά;
Κλαίω και γελώ καθημερινά! Ήρθα με κλάμα στη ζωή και εύχομαι να φύγω με χαμόγελο.
- Οι δημόσιες σχέσεις έχουν περισσότερες χαρές ή πίκρες;
Δεν κάνω δημόσιες σχέσεις! Αποκλείεται να λέω «ναι» σε όλα. Είμαι άνθρωπος του αποτελέσματος και της επικοινωνίας, που εκφράζεται απόλυτα από τον στίχο του Εμπειρίκου, «Πάρε τη λέξη μου και δώσε μου το χέρι σου».
- H μεγαλύτερη χαρά στην έως τώρα καριέρα σας και η μεγαλύτερη πίκρα;
H συνέντευξη που πήρα από τον Ιονέσκο και το κείμενο που ΔΕΝ έγραψα για την ορφάνια μας από τον θάνατο της Μελίνας.
- Τα θέματα υγείας των συναδέλφων πόσο σας αγγίζουν;
Έχω σκοπό ζωής να δουλέψω σκληρά για να βοηθήσω κάθε συνάδελφο που έχει πρόβλημα υγείας, χωρίς χρώματα και διαχωρισμούς.
- Είστε από τη φύση σας αισιόδοξος άνθρωπος;
Ναι, αλλά και μαχητικός! Ο ΕΔΟΕΑΠ οφείλει να βρίσκεται κοντά σε όλους τους ανθρώπους του Τύπου, χωρίς εξαίρεση, σε κάθε δύσκολη στιγμή. H μεγάλη οικογένεια των εργαζομένων στα MME είναι ενωμένη και σε διαρκή επιφυλακή για την υπεράσπιση του ασφαλιστικού μας φορέα, σε κάθε περίπτωση και κατεύθυνση.
- Κατηγορείτε...;
Μόνο τον εαυτό μου και όποιον μου κρύβει τον ήλιο.
- Μία συμβουλή που κρατάτε πάντα ως κόρη οφθαλμού;
Εμμένειν! Χειρόγραφη αφιέρωση του Μανόλη Αναγνωστάκη στη νεαρή - τότε - αρχισυντάκτρια πολιτιστικού της «Αυγής».
|
 |
